Meldkamercentralist Anke Marteijn krijgt een 90-jarige dame aan de lijn. Ze heeft 112 gebeld omdat ze sinds een uur pijn op de borst heeft. Het triagesysteem geeft het advies een ambulance te sturen. De vrouw is bekend met hartklachten en heeft nitroglycerine ingenomen die redelijk goed werkt. Anke besluit daarom eerst te overleggen met coördinerend arts Pim Achterberg, die naast haar zit in het ZCC.
Pim geeft aan dat hij de vrouw binnen tien minuten terugbelt. Dit geeft Anke door met het verzoek om opnieuw 112 te bellen, als de klachten in de tussentijd verergeren. “Bij iemand van deze leeftijd zijn er mogelijk behandelbeperkingen”, vertelt Pim. “Dat zijn wensen of verwachtingen van de patiënt zelf, maar wij kunnen zelf ook meedenken en advies geven over behandelmogelijkheden. De klachten bestonden al een uur, dat geeft mij op zo’n moment wat speling om het medisch dossier te bekijken via het LSP. Zie ik dat er sprake is van uitgezaaide kanker of vergevorderde dementie? Of is er juist sprake van een vitale oudere? Die context neem ik mee in het vervolggesprek.”
Telefonisch overleg
Pim belt de vrouw terug en haar dochter is bij haar aanwezig. Samen komen ze erop uit dat naar het ziekenhuis gaan niet nodig is. Mochten de klachten verergeren, dan nemen zij opnieuw contact op. Anke krijgt de uitkomst direct mee en ze is tevreden met de uitkomst van de samenwerking. “Door deze werkwijze werd een ambulancerit uitgespaard en kwam de 112-lijn snel weer vrij. Normaal gesproken had ik waarschijnlijk direct een ambulance gestuurd, want als ik de HAP bel, is de kans groot dat zij de patiënt niet overnemen. De HAP-triagist krijgt van het triagesysteem ook het advies een ambulance te laten komen en de regiearts krijg ik niet altijd direct te pakken.”
Waardevolle tussenstap
“Het sturen van een ambulance is de kortste weg, maar soms is een tussenstap juist waardevol”, vervolgt Pim. “Als huisarts heb ik meer context dan een verpleegkundig centralist meldkamer ambulancezorg en daardoor kan ik andere afwegingen maken. Het is fijn dat we zo voorkomen dat een 90-jarige ‘s avonds uit haar omgeving gehaald wordt. Zo iemand is anders uren onderweg in het ziekenhuis om hoogstwaarschijnlijk midden in de nacht weer naar huis gestuurd te worden met een advies voor pijnstilling. En dat is niet het beste scenario voor een kwetsbaar persoon.”
